Beaux Arts - 286 2008
sayfa: 140 Emmanuelle Lequeux'nün yazısının türkçesi:
"Peinture sans fin"


PARİS MAM'da CADERE'e SAYGI
Kendisi olmadan, sanatçının ürettiği rengarenk sopalar iyice yalnız kalmış.

André Cadere bütün kurumlara meydan okuyor: ölümünden otuz yıl sonra, eserlerini onsuz, nasıl göstermeli, onu yaşatan kimdi? Merkezinde sanatçının bizzat bulunduğu bu projeyi nasıl canlandırmalı. Onun en dar yollarda bile gerçekleştirmeyi sevdiği bu kavramı nasıl canlandırmalı? Paris Şehri Modern Sanatlar Muzesi (MAM) bununiçin elinden geleni yaptı fakat kavramı gündelikte dolaştırdığı halde sergi az üzgün değil. Cadere'den geriye bir çok, o ünlü "yürüyüş sopaları"ndan kaldı (sanatçı "yuvarlak tahta çubuklar"derdi). Onları, yuvarlak tahtaları biraraya getirerek kendisi yapıyordu, hep aynı prensibe göre: uzunlukları ve çapları eşit olucak. Onları organize etmek için, renklerin sırasını değiştirecek ve ard arda getirecek matematik serileri kullanıyordu, biricik kılmadan önce her bir sopaya bir hatayı dahil ederek. İşte, sistem için.
Fakat bugün gizlice yeniden ortaya çıkan bu çubuklarla, sadece, Paris (bu romenin hayatı 1967'de burada bitti), Londra veya Kassel yolları boyunca, sanat piyasasını reddederek, galerinin beyaz alanından kaçarak, diğerlerinin sergilerine parazit oluyor veya omuzunda sonsuz sopası ile performanslar için sokakta randevular veriyordu. Leitmotivi ? "Burada, burada ve burada olmak". Renkli sopalarından ziyade, bugün sanat piyasası tarafından aç gözlülükle toplanan; bu kaygının belirtisi olan performanslarının fotograflarıdır: bu çok erken ölen artist, içsel bir ışıkla aydınlanan yüzünü koruyor.
Belkide etkilediği, ne çok sanatçının hafızasında yaşamaya devam ettiğini göstermek yerinde olurdu; mesela onun matematik serilerinden yola çıkarak süper bir elektrik gitar senfonisi gerçekleştiren Saadane Afif. O burada gösterilmedi: ne yazık, halbuki onlarda Cadere'in eseri çınlıyor.